Inhoudsopgave:

Voorwoord
Een uitnodiging
De ervaring van Connie en Jeroen
Facts of life
De ervaring van Dity en Joost
Twee tips van het Option Institute
Groot Nieuws
De ervaring van Aaltje en Benjamin
Option in Nederland
De ervaring van...algemeen
Vrijwilligers
De ervaring van een vrijwilliger met Onno
 

Hier is het eerste, en proefnummer van het Kristalnieuws.

Jullie enthousiaste reakties op mijn eerste brief waren meer dan motiverend om dit voor elkaar te krijgen. Ik laat hier wat horen: geweldig idee, erg leuk, zo blijf je op de hoogte, zinnig, loffelijk streven, nodig om kontakt te houden, fantastisch, levenswaardig, ondersteunend, spannend, etc

In het proefnummer zit alles van wat ik in de brief beloofd had, en nog meer dan dat.

Drie enthousiaste verhalen, vrijwilligers-ervaringen, groot nieuws, veel tips, een inleidend stuk over PGB, stukjes van Karen, mijzelf en het Option Instituut en nog veel meer.

De teksten heb ik opgesierd met teksten uit het boekje 'Out-smarting your Karma' van Barry Neil Kaufman, dat voor dit doel ter beschikking is gesteld door Dolphin.

Dit eerste nummer is helemaal alleen door mij in elkaar gezet, maar de volgende keer zal ik graag gebruik maken van diegene die hun diensten hebben aangeboden.

Als je de volgende 4 nummers ook wilt hebben, (en die gaan er natuurlijk komen) kun je 24,- overmaken.  Als je betaald hebt, zul je ze ontvangen.

Ook niet-kristalgroep mensen kunnen de nieuwsbrief bestellen; zij betalen ook voor het eerste nummer. (dus totaal 30,- voor 5 nummers.)

Kopieer dit blad ook voor je vrijwilligers. Ook zij zullen blij zijn met ondersteuning en motiverende verhalen.

Het lukt mij niet om met iedereen die voor Kristalnieuws schrijft oogcontact te maken, (hoewel ik het wel zou willen), maar we hebben wel veel belkontakt gehad, een faxkontakt en zelfs e-mailkontakt. Had ik de schrijvers hiervoor al bedankt, bij deze, het was geweldig om met jullie kontakt te hebben. Jullie hebben prachtige verhalen en ideeën, het inspireerde mij.

Door veel reactie te geven, zal ook het Kristalnieuws groeien. Dus laat van je horen, wat je er van vindt, wat je aansprak en wat je onzin vindt. En geef ook respons, schrijf zelf een stukje. Je zult zien hoe leuk het is als je het Kristalnieuws zelf ook gebruikt, om er jouw dingen in te zetten.

Als je even niet naar buiten wilt treden, maar in je eigen wereld wilt blijven, laat het Kristal-nieuws dan even bij je zijn, je volgen. Ook dan ben je helemaal okee en is het voor ons geweldig te weten dat we bij je zijn.

We willen je graag alle kontrole geven, dus wees vooral erg eigenwijs als je zelf stukken schrijft en voel je niet belemmerd door mijn richtingen. Jij bent de baas over jouw gedachten en schrijfsels....

En dan, kunnen we het Kristalnieuws inspireren tot groei..... (E,E,E,) !!!

Als ons kontakt diep is, dan kunnen we gaan bouwen: nog meer ervaringsstukken, onderwerpen, diskussies, waardevolle tips, ingezonden stukken, Amerika-verhalen.

Ik ga jullie, of derden verzoeken om te schrijven en jullie kunen mij verzoeken om stukken te (laten) schrijven, en daar reuzestappen in te nemen.

En als we het goed timen kunnen we uiteindelijk initatieven nemen om door te groeien tot 'slands grootste blad op het gebied van ondersteuning van ouders die het Son-Rise programma doen. En ik hoop oneindig veel meer: hier een instituut opzetten, trainingen organiseren, fondsen regelen, ondersteunende oudergroepen oprichten etc. etc. etc. Hoe ver is het naar de sterren !

Maandagmorgen, 9 uur.

Eindelijk gaat het dan gebeuren. Voor het eerst ga ik met Joost spelen in zijn speciale kamer. Zeker, ik heb daar wel vaker met hem gespeeld de afgelopen jaren. Maar nu gaat het vanuit een diepe overtuiging dat het goed is, met enorm veel enthousiasme en met innerlijke rust. Alles is goed voorbereid, dus ik kan mij volledig concentreren op Joost. Het begint al wonderbaarlijk. Joost laat mij de deur sluiten zonder ook maar even te protesteren. Terwijl hij overdag nooit zijn kamerdeur dicht wil hebben. Die deur moet juist altijd half open staan, net als beneden de woonkamerdeur.

Joost kijkt rond. Zijn ogen flitsen van zijn bed (dat andersom staat) naar de nieuwe planken hoog aan de muur. Dan weer naar de deur met die grote 'spiegel'. Hij glimlacht. Ik roep: "Vang Joost. Eén, twee ...vang!" En Joost vangt de bal, heel nonchalant met één hand en lacht als ik enthousiast juich. dan gooit hij de bal naar mij terug terwijl hij door de kamer huppelt. het spel is begonnen. De eerste stappen zijn gezet. Na een dik uur wil Joost de deur uit en dat is goed. We bouwen het langzaam op. Eerst mag Joost ervaren hoe heerlijk het is in die kamer. Langzaam. In zijn tempo.

's Middags gaan we lekker fietsen, samen op de Duo-fiets. Joost voorop. We genieten en Joost verorbert ondertussen vijf boterhammen. In huis wil hij al maanden geen brood eten.

Een paar dagen later gaan Ed en ik samen met Joost spelen. Joost glimlacht veel. We gooien een bal over met z'n drieën en even later liggen we op de bedbank muziek te maken. Allemaal in het ritme van Joost. Letterlijk en figuurlijk.

In de tweede week gebeurt er weer een wonder: Joost trekt mij mee naar boven! Sleept me zijn kamer binnen en doet zelf de deur dicht. Zo. beginnen maar. Fantastisch!

En zo beleven wij de wonderbaarlijke eerste weken van ons Son-Rise programma. Het slaat aan bij Joost. Hij is rustiger, meer attent, blij. Het slaat aan bij ons, zijn ouders. We groeien erin. Het voelt heel goed. En nu mogen langzamerhand anderen mee gaan doen. Onze eerste vrijwilligster is een schot in de roos. Maar Joost kent haar dan ook al vanaf zijn geboorte. En wat meer is: ze hebben altijd een speciale band gehad. Hoe het zal gaan met 'nieuwe' mensen, gaan we nog ervaren. Dat is een ander hoofdstuk in 'the continuing story' van Joost.

1. OOGKONTAKT

Vera maakt makkelijker oogkontakt en zoekt het soms zelf op,haar passieve woordenschat heeft zich enorm uitgebreid

ze begint woorden te echolalieën, heel voorzichtig gemiddeld 1 woord per dag, meestal slecht verstaanbaar, soms ook zeer duidelijk (pappa, mamma, doen, daar)

als laatste en meest belangrijke naar mijn gevoel: we hebben een veel vrolijker kind gekregen, ze heeft veel meer 'fun', straalt regelmatig van plezier. Regelmatig horen we haar schaterlachen als ze in de speelkamer is, terwijl Vera voorheen slechts hardop lachte als ze gekieteld werd.

Onno heeft er in 3 maanden ruim honderd woorden bijgeleerd (hij begon er met honderd)

Hij vindt het tegenwoordig heerlijk om in een restaurant taart te eten. (Vroeger krijste hij er alleen maar.)

Onno plast op het potje, we gaan nog voor de wc.

Onno is laatst weer in Artis geweest en hij keek voor het eerst ín de hokken, en de meeste dieren wist hij te benoemen.

Ook Onno is veel vrolijker en vaak heel erg open.

Hij wil tegenwoordig met z'n broer spelen, hij doet hem precies na.

Joost wil zelf de speelkamer in.

Barbara wil ook in de speelkamer zijn.

Benjamin stelt zichzelf voor aan klasgenoten én vraagt hun naam, en wil het fijne van ruzies weten

Jeroen is veel socialer en kan zich langer concentreren.

Hij poept en plast op het potje.

En ook Jeroen speelt (heel soms) met zijn zus.

De ervaring van Aaltje en Benjamin

De balans opmakend van het afgelopen jaar kan ik oprecht zeggen, het is het dubbel en dwars waard ! Het is een rijk en avontuurlijk jaar geweest, een jaar waarin we ook geconfronteerd werden met angsten, twijfels, een niet altijd ondersteunende omgeving en dagen die soms volledig in het honderd liepen.

Een jaar waarin wij veel geleerd hebben van Benjamin en onze vrijwilligers, die met hun verfrissende inzichten, enthousiasme en kennis een onschatbare bijdrage hebben geleverd. Het is een onvergetelijk jaar geweest, en we gaan door !

Ik weet dat vele ouders inmiddels al op verschillende manieren aan het 'werk' zijn met hun kinderen. Ik weet dat iedereen het doet vanuit de liefde voor hun kind, dat is de bron van waaruit je het nooit verkeerd kan doen. Doe wat je kan, doe het ontspannen en doe het met PLEZIER, ENTHOUSIASME en PASSIE !

Aaltje van Zweden-van Buuren

Option in Nederland - wat ben ik daar blij mee! Te zien hoe de vonk overslaat als Bryn en William in Amsterdam een groep Nederlandse ouders aan de gang zetten met Option... Debbie, die na de Start-Up zegt 'als mijn kind geboren wordt en hij heeft zoiets, dan weet ik nu tenminste waar ik dan naartoe moet'. Een clubje dat me belt 'als je die Option-dagen in Utrecht doet, kun je die niet ook als avondgroep met ons komen doen, in Hoorn?' (jawel, dat kan. Beide groepen beginnen in de week van 11 oktober. Er is nog plaats, dus als je nog vrienden, vrijwilligers, of familie hebt die dat leuk vinden, stuur ze bij me langs.) Contact met Unieboek in Houten over eventuele uitgave van 'Son-Rise; The Miracle Continues'. (Zou het.lukken?)

Bryn, die me dolenthousiast vertelt dat ze willen terugkomen naar Nederland voor nog een Startup in april 1998. En dat ze al denken over een Advanced Course. (Hoera!) En nu dan het Kristalnieuws, een heus Option-orgaan in Nederland!!

Wat kan ik nu eens in het Kristalnieuws schrijven? Een vraag die de afgelopen weken vaak op me afkwam, is 'wat moet ik verwachten als ik naar Amerika ga?'. Aan de hand van mijn belevenissen daar wil ik daar best wat over vertellen. Alleen al de reis: Vanuit Nederland is het meestal het goedkoopste om naar New York te vliegen. Boston is ongeveer even ver van het Institute. Zelfs Toronto is een mogelijkheid, ook al omdat er vanuit Nederland veel en goedkoop op gevlogen wordt vanwege alle immigranten, maar van daaruit is het ruim 8 uur rijden naar het Option Institute.

NBBS en Budget Air zoeken de vliegtarieven voor je uit: voor New York vanaf f550,- met Pakistan Air (en kans op overboeking en slordig eten), via Iceland air (+f595) naar British Air (bijv. f780) en ten slotte KLM...

Een auto huren vanuit Nederland schijnt goedkoper te zijn dan het daar pas te regelen. Vanuit New York kun je met een (huur)auto in vier tot vijf uur bij het Institute zijn. Spreek goed met ze af als je bijvoorbeeld laat arriveert, zodat ze je huisje klaarhebben en zorgen dat je erin kunt. Een kaart van het gebied is plezierig om te hebben, zodat je de wegnummers kunt opzoeken. Je kunt over de snelweg, waar tol geheven wordt (handig om munten bij je te hebben), of over de provinciale weg, die door prachtig landschap loopt. Het laatste stuk (uur?) zit je zowiezo op een relatief kleine weg door het binnenland van Massachussetts. Het is niet eenvoudig daar in het donker te rijden, want er is nauwelijks straatverlichting en de bordjes zijn klein.

Openbaar vervoer is een matig alternatief. Je vliegt aan op JFK airport. Neemt het busje naar de metro. Rijdt in de metro anderhalf uur boven- en dan ondergronds naar het centrum van New York, station Port Authority. Daar vertrekken de Greyhoundbussen voor ongeveer $23 enkele reis, in drie en een half uur naar Sheffield. Maar let op: de laatste bus vertrekt rond 17.00 en later dan dat kom je niet meer weg en ben je aangewezen op een nacht hotel in New York (via NBBS zijn die redelijk betaalbaar, heb ik gehoord). Je moet Greyhound bellen voor de definitieve tijden en ook dat is een vrij moeizame onderneming. In Sheffield stap je moederziel ergens uit, en sta je aan de weg met je bagage. Van daaraf moet je worden opgehaald door iemand met een auto. Met name op zondag doen ze dat vanuit het Institute niet graag. Anders is er alleen een soort beltaxi ('car service'), die een astronomisch bedrag rekent voor de laatste 20-30 minuten. Je kunt ook van New York naar plaatsjes in de buurt van het Institute reizen met de trein, voor ongeveer $80 enkele reis, of met een 'limousine service', een meerpersoons taxi met vaste stopplaatsen.

En dan... vergeet je alles van de reis want je komt aan in het landschap van Option. Vriendelijk glooiend land met de prachtigste houten 'New England' boerderijen met koeien of antiek. Smalle wegen waar je in de berm langs de velden kunt wandelen. Van die huizen met een 'porch' buiten met pilaren en een schommelstoel. Rustige 'country inns' waar je heerlijk kunt eten of logeren. Dorpjes met een benzinepompstation en een tearoom, een wit kerkje. Weilanden, stukken bos, meren. 's Winters besneeuwd, het voorjaar wat later dan bij ons, warme zomers, een herfst waarin het bos rood en geel opvlamt...

Het Son-Rise complex ligt met zijn tuintje en picknicktafels onderaan de heuvel, aan de velden en aan de weg. Aan de overkant loop je de heuvel op, langs een beekje met een schuimende waterval, door het dennebos en later door de prachtig aangelegde 'grounds' naar de rest van het Option

Institute. Daar staat het bekende victoriaanse huis met de puntige daken, en de drukke eetzaal waar je driemaal per dag kunt eten of een 'verantwoorde' maaltijd voor je gezin kunt ophalen. Plekjes om te zitten en tot rust te komen - aan het meertje, of uitkijkend over de heuvels. Je

kunt nog hogerop, na een halfuur fiks klimmen kijk je dan vanuit de stilte van 'Bear Mountain' uit over het Institute aan je voeten, over kilometers landschap met bossen en meren, waarboven de 'turkey buzzards' met gespreide vleugels zweven.

Je huisje heeft zijn eigen ingang, een halletje voor je schoenen, zacht tapijt, een interieur waar je kind geen kwaad aan kan doen. Saai, zou je zeggen, want er is weinig afleiding. Het is twintig minuten met de auto naar het dichtstbijzijnde winkelcentrum. Ik neem zelf altijd vanalles mee

om te lezen, te schrijven, spelletjes... en dan kom ik er niet aan toe, omdat ik zoveel krijg om over te denken en te praten dat ik meestal nog het meeste zin heb in een wandeling.

En, wie weet kom je nog een beroemdheid tegen, want ik heb me laten vertellen dat enkele huizen verder de villa van Meryl Streep staat...

Ik wil iedereen die naar Amerika gaan een goede reis wensen! Iedereen die thuis aan de slag is, wens ik ook een heel bijzondere reis toe. Als iemand nog vragen heeft, altijd welkom!

Liefs,

Karen

De ervaring van...

Ervaringsverhalen zijn ongeveer één A4-tje . Je kunt ze aanleveren: gewoon met de hand geschreven, getypt of uitgeprint, of op floppy (we werken met Word, en kunnnen WP inlezen).

Als ze getypt of geprint worden aangeleverd en het is een goed leesbaar stuk, zonder al teveel fouten wordt het direkt gekopieerd. Ik heb er dan verder geen werk meer aan. Uiteraard heeft dat mijn voorkeur. Maar de rest kan ook.

Ervaringsverhalen zijn gewoon jouw eigen verhaal met jouw kind, over het wel en wee met het Son-Rise programma. Er is geen algemene standaard over hoe ver je met het programma moet zijn, of je wel of geen vrijwilligers hebt en of je wel of geen speeelkamer hebt. Het gaat om jouw verhaal, wat op zich een prachtig verhaal is.

Je mag het helemaal zelf bedenken, maar misschien vind je het wel prettig om een puntenlijstje te hebben, aan de hand waarvan je kunt schrijven.

Misschien wil je maar over een paar, of één aspekt schrijven. Dat kan. Je kan later altijd weer schrijven over andere dingen van jouw programma. Niets houd je tegen om regelmatig stukjes te schrijven.

Hoe krijg je het mooiste verhaal: nou, hier is een stukje option-training in de praktijk.

Doel is: je ervaring delen op papier met andere Son-Rise-ouders.

Gedachte zou kunnen zijn: hier is mijn verhaal, ik ben er trots op en ik wil het graag delen

Gevoel is dan: openheid en enthousiasme, warmte voor alle andere ouders en veel trots

Deze mensen zijn zo waardevol voor ons programma. Ik zou ze een erepagina willen geven.

Misschien heb je ook hele leuke ervaringen met vrijwilligers. Het zou geweldig zijn, om daar meer over te horen.

Vrijwilligers die graag iets willen schrijven worden bij deze ook van harte uitgenodigd.

Jullie steun is onmisbaar, en we horen graag ook jullie ervaringen!

Als voorproefje hebben we al twee verhalen, eentje staat hieronder en de ander, de ervaring van Joke met Vera staat elders in dit blad.

When you push someone,
they usually push back.
Pushing is standing still
or moving in the opposite direction
from what you want.